به گزارش آژآنس خبر تحلیلی، تبدیل نیمکتهای مدرسه به قاب عکس شهدا و برپایی یادمانی برای شهیده تیارا صادقی، پیامی صریح از استمرار مسیر ایثار در میان دانشآموزان ایران اسلامی مخابره میکند، حرکتی که تبیین آن برای نسل جدید، واکسنی در برابر خباثتهای بیگانگان است.
کلاس درسی که بوی شهادت میدهد
در فضای آموزشی که این روزها در میدان مادر یزد برپا شده، مرز میان مدرسه و جبهه شکسته شده است و نیمکتهایی که دیگر نه تنها جایگاهی برای نشستن بلکه سنگری برای تداعی حضورِ غایبانِ همیشه حاضر یعنی شهداست، صحنهای متفاوت را رقم زدهاند.
تخته سیاهی که نام «شهیده تیارا صادقی» بر تارک آن میدرخشد، یادآور مظلومیت شهدای دانشآموز (بهویژه در حادثه تروریستی میناب) است؛ دانشآموزانی که در اوج شکوفایی دفتر مشقشان به رنگ خون آراسته شد تا درس ایستادگی را برای همیشه در تاریخ ثبت کنند.
لباسهای خاکی؛ گرهای میان نسلها
پوشیدن لباسهای فرم خاکی و خونین توسط دانشآموزانِ امروز، فراتر از یک نماد ظاهری است و این اقدام، تلاشی هوشمندانه برای همذاتپنداری با رزمندگانی است که امنیت و آرامش امروزِ ایران را با نثار جان خویش گره زدن وقتی فرزندان ایران با سربندهای منقش به نام اهلبیت، سرود «سلام فرمانده» را یکصدا فریاد میزنند این میدان به تریبونی برای اعلام وفاداری به آرمانهای انقلاب تبدیل میشود؛ صحنهای که در آن «سلام فرمانده» نه فقط یک سرود بلکه تجدید بیعتی قلبی با راه و رسم شهادت است.
چرا تبیین این صحنهها ضرورت دارد؟
دشمنان نظام اسلامی به خوبی دریافتهاند که «نقطه ثقل» قدرت ایران، فرهنگ ایثار و شهادت است و به همین دلیل است که با ترور فرزندان این مرز و بوم یا ترویج سبکهای زندگی بیگانه سعی دارند پیوند نسل جدید با الگوهای دفاع مقدس را قطع کنند.
حرکت ارزشمندی که در یزد انجام شده، مصداق بارز «جهاد تبیین» است، با نگاهداشتن نام و یاد شهدایی همچون تیارا صادقی در فضای عمومی در واقعیت «هویت ملی» بازسازی میشود و زمانی که نوجوانِ امروز با واقعیتِ خباثت دشمن در به شهادت رساندن همسالانش مواجه شود در برابر روایتهای دروغین رسانههای بیگانه مصونیت مییابد.
مدرسه، سنگر تمدنسازی
این حرکت فرهنگی در میدان مادر یزد الگویی موفق از پیوند «تعلیم و تربیت» با «فرهنگ مقاومت» است و مدرسه اگر تنها به آموزش علوم اکتفا کند نمیتواند نسلی تمدنساز تربیت کند و کلاس درسی که قاب عکس شهید بر دیوار دارد و فضای آن با عطرِ نامِ شهدای مظلوم میناب معطر است کارخانهای برای پرورش روحهای بزرگ است.
ضروری است که اینگونه اقدامات با بهرهگیری از ابزارهای رسانهای به سراسر کشور تسری یابد تا خباثت دشمن نه تنها در قالب یک حادثه تلخ بلکه به عنوان «درسِ عبرت» و «موتور محرکِ غیرت دینی» برای نسل جوان تبیین گردد و شهدا زندهاند و این نیمکتها، گواهی بر زنده بودنِ مکتب شهادت در رگهای این سرزمین است.
نسبت عاطفه و آگاهی در فرهنگ شهادت
فرهنگ شهادت اگر تنها بر عاطفه بنا شود ممکن است در لحظه اثرگذار باشد اما ماندگار نشود و اگر فقط با زبان تحلیل خشک بیان شود ممکن است در دلها ننشیند و راز موفقیت برنامههایی مانند آنچه در یزد دیده شد در ترکیب عاطفه و آگاهی است.
نیمکتهای مزین به تصویر شهدا، لباسهای نمادین، سرود جمعی، نامگذاریها و فضای مراسم همه جنبه عاطفی دارند و اما وقتی این عناصر با روایت درست از مظلومیت شهدا، اهداف دشمن، اهمیت حافظه تاریخی و مسئولیت نسل جدید همراه شوند به یک بسته کامل فرهنگی تبدیل میشوند.
این همان جایی است که هنر، رسانه، آموزش و ایمان دست به دست هم میدهند تا یک جامعه را در برابر فراموشی تحریف و بیتفاوتی واکسینه کنند.
منبع: ایرنا
